زمان آن فرا رسیده است که به نقش شرکت های فضایی جدید در امنیت جهانی نگاه کنیم

زمان آن فرا رسیده است که به نقش شرکت های فضایی جدید در امنیت جهانی نگاه کنیم

ژئوپلیتیک فضا چیز جدیدی نیست. رقابت در جنگ سرد مسابقه فضایی را تحریک کرد و از آن زمان تاکنون فضا در عرصه رقابت ملی باقی مانده است. از کنترل‌های جی‌پی‌اس تا حمایت از تصمیم‌گیری نظامی گرفته تا ارتباطات ماهواره‌ای یا تصویربرداری دقیق برای حمایت از سازمان‌های بشردوستانه و جریان‌های پناهجویان در کشورهای پرخطر، دولت‌ها علاقه‌ای روشن و جاری به آنچه در فضا اتفاق می‌افتد دارند. اخیراً، فضا به عنوان میدان جنگ در امنیت جهانی ظاهر شده است.

اما با وجود این سابقه، شرکت های بسیار تخصصی به طور فزاینده ای ژئوپلیتیک فضا را شکل می دهند. اول، از آنجایی که دولت ها به طور فزاینده ای به ظرفیت خصوصی برای فعالیت در فضا وابسته هستند، شرکت های فضایی به سطح بی سابقه ای دست یافته اند. نفوذ توسعه برخی جزئیات و قابلیت ها در عملیات فضایی ملی. برای اولین بار، رقابت استراتژیک برای فضا بر اساس هر دو بخش خصوصی و عمومی است. و به عنوان بازیگران مستقل، شرکت‌های فضایی جدید نقش بسیار مهم‌تری دارند حضور در فضای بیرونی آنها با پرتاب تجهیزات شخصی خود، روشی را تغییر داده اند که امنیت جهانی در فضا، از و به فضا برای مدت طولانی درک شده است. به طور خلاصه، فضا دیگر فقط مختص دولت ها نیست.

تقریبا برابر؟

این بدان معنا نیست که شرکت‌های فضایی جدید دولت‌ها را کاملاً از فضا جابجا کرده‌اند. سرمایه گذاری عمومی در فضا هنوز بیشتر از خصوصی است. برای مثال، از سال 2008 تا 2017، بودجه تحت رهبری دولت 44 درصد افزایش یافت و بخش خصوصی سهم کمتری از پرتاب‌های فضایی را به خود اختصاص داد. پنج سال بعد، اعداد تقریباً مشابه هستند.

اما ماهیت نحوه عملکرد شرکت های خصوصی در فضا نیز در حال تغییر است. شرکت های فضایی مانند شرکت های قدیمی مانند بوئینگ، لاکهید مارتین یا ریتون به حمایت از پروژه های دولتی ادامه می دهند. با این حال، شرکت های فضایی جدید سطح بالاتری از خودمختاری و تصمیم گیری در مقابل دولت به دست آورده اند.

در دهه 1980، دسترسی محدودی به پروژه های دولتی برای بازار سنجش از دور ماهواره ای تجاری وجود داشت. با این حال، از آنجایی که جامعه اطلاعاتی شروع به نیاز به تصاویر با وضوح بالا – به عنوان مثال، برای نظارت بر حرکت نیروهای نظامی در سراسر کره زمین کرد – محدودیت‌های دولتی به باز شدن بازار جدیدی برای شرکت‌های فضایی خصوصی تخصصی برای توسعه این محصولات دامن زد.

از آنجایی که شرکت‌های فضایی جدید سطح بالایی از تخصص را در مجموعه خدمات خود ارائه می‌کنند، روابط دولت و بخش خصوصی کمتر به یک “پیمانکار بزرگ” و بیشتر به یک مشارکت عمومی و خصوصی تبدیل شده است. قبل از اینکه ناسا «چه» و «چگونه» را تعریف کند باید قابلیت‌ها را توسعه دهد. اکنون دولت در حال تعیین هدف (“چه”) و الزامات سطح بالا است و جزئیات نحوه انجام آن را به صنعت واگذار می کند.

در نتیجه، دولت‌ها به طور فزاینده‌ای به شرکت‌های فضایی تکیه می‌کنند نه تنها برای ارائه پاسخ‌های شخصی به نیازهای فوری، بلکه برای کمک به آنها در خط مقدم رقابت استراتژیک جهانی. این مورد در مورد صندوق سرمایه گذاری فضایی CASSINI اتحادیه اروپا با حداقل یک میلیارد دلار برای استارت آپ ها و تصمیم دولت چین در سال 2014 D60 مبنی بر اجازه سرمایه گذاری خصوصی بزرگ در شرکت های فضایی صادق است. تا آن زمان، بازار چین به دو شرکت دولتی (CASIC و CASC) محدود بود. اما از سال 2014، صنعت فضایی به طور تصاعدی رشد کرده است – به انرژی کهکشانی یا فضایی نگاه کنید – صادرات کالاهای خود به کشورهای ثالث تحت جاده ابریشم دیجیتال، بخشی از طرح یک کمربند، یک جاده، به ویژه در آمریکای لاتین، کارائیب و آفریقا. یا جذب نیروی کار با استعداد خارجی، همانطور که MinoSpace انجام می دهد.

این چرخه به یک موهبت برای شرکت‌های فضایی جدید تبدیل شده است: برای ماندن در رقابت در فضا، دولت‌ها به برخی از خدمات و محصولات خود وابسته شده‌اند. سیاست بین ایالتی راه را برای شرکت های فضایی هموار کرده است تا بیشتر داشته باشند نفوذ نحوه رقابت دولت ها با یکدیگر

مرز شلوغ

شرکت های فضایی نیز از طریق سادگی خود، ژئوپلیتیک فضا را شکل می دهند حضور، به خودی خود یک تازگی است. به عنوان مثال، دولت چین اعلام کرد که ایستگاه فضایی آن مجبور شد کنترل احتیاطی را برای جلوگیری از برخورد در هنگام برخورد با ماهواره‌های StarLink فعال کند. علاوه بر این، ناسا به دلیل نگرانی در مورد زباله‌های فضایی، پیاده‌روی فضایی از ایستگاه فضایی بین‌المللی را به تعویق انداخت، اگرچه تشخیص زباله‌های تولید شده توسط بازیگران خصوصی و عمومی چندان آسان نیست.

ظهور شرکت‌های فضایی جدید که به طور مستقل در فضا فعالیت می‌کنند، برخی خلاءهای ژئوپلیتیکی را روشن کرده است که تاکنون به آن پرداخته نشده است. اجازه دهید خطراتی را که ممکن است برای دموکراسی ها به وجود بیاید در صورتی که یک قابلیت فضایی خصوصی توسط گروه های تروریستی، جنایات سازمان یافته یا دیگر بازیگران غیرقانونی “ربوده شود” در نظر بگیریم. یا نیاز به اعتماد متقابل بین دولت ها و بخش خصوصی در هر نوع حمله سایبری علیه ماهواره ای که داده های حساس را برای حفاظت و رفاه مردم مدیریت می کند.

بدون قوانین مشترک بین سهامداران دولتی و خصوصی، خلاء سیاست ادامه خواهد داشت. به بیان ساده تر، سرعت بی سابقه ای که این شرکت ها در حال عقب نشینی هستند به این معنی است که مجامع چندجانبه موجود هنوز مکانیسم های لازم را برای رسیدگی به این چالش های فوری ایجاد نکرده اند. این باید مورد توجه کشورهایی باشد که از اصول دموکراتیک حمایت می کنند، زیرا علاوه بر چالش های سنتی فضا، مشکلات جدیدی وجود دارد که شرکت های خصوصی در آن نقش بیشتری دارند و باید از منظر دموکراتیک به آنها پرداخت.

شکی وجود ندارد که شرکت‌های فضایی جدید در حال تغییر رقابت جهانی برای فضای بیرونی هستند. آنها بر نحوه تعامل و رقابت دولت ها با سایر کشورها تأثیر می گذارند و همچنین حضور خودمختار بیشتری در فضای بیرونی دارند و حقایقی را “در هوا” ایجاد می کنند.

با این همه بازیگر در فضا، ما دیگر نمی توانیم بدون درک مشترک و قوانین بین آنها کار کنیم. اکنون نیاز فوری به برقراری گفتگوهای جهانی با بسیاری از ذینفعان برای پاسخ به عصر فضایی جدید، پیامدهای امنیتی جهانی آن و نیازها و خواسته های بازیگران فردی و نوظهور، اعم از دولتی یا خصوصی، وجود دارد.

دولت ها همچنان به ایفای نقش کلیدی در تصمیم گیری هنجارهای جهانی ادامه خواهند داد، زیرا در قلب نمایندگی سیاسی قرار دارند. با این حال، دوران جدید همکاری فضایی در حال حاضر فرا رسیده است. اکنون زمان ایجاد هنجارها و پروتکل های جدید است.